Pierwotne Piękno/Kosmiczna Anatomia

Nogi mnie niosą przez dżunglę zieleni,

Lian i storczyków, i bandy goryli.

Wreszcie dotarłem w ten ogrom przestrzeni,
Pauza, by poznać, jak pierwej żyli
Czarni rodzice wszech cywilizacji.

Dymu ciemnego się zapach unosi,

Przedziera przez skały i wilgotną ziemię,
I słyszę, spod gleby powierzchni zanosi

Swe modły przy ogniu afrykańskie plemię.

Dłońmi delikat, wręcz eterycznymi,

Ten dym, co się zbudził ze śpiączki wiekowej,
Ziemi warstewki odtrąca wciąż nowej

Z drogi ku górze; dziejami dawnymi

Jest on wysycony jak drewno ligniną,

Kształtuje w początków sapiensa obrazy,

Gdy homo rozumny ganiał za zwierzyną,

Gdy matka mej matki tworzyła wyrazy.

Dźwięki pierwotne, bez zbędnej agresji
W miksturze najpierwszej faun/flory dziś brodzą,

W ścisku podziemnym przez tłumy przechodzą.

Zrywają haczyki tych stu głosów presji,

Gdy dotrą do uszu niosących ich masę,
Wytoczą się z ziemi, przebędą swą trasę
I przetną maraton szczur-człeka, mój bieg,

Wycisną z małżowin zabity w nich ćwiek.

Wraz z nutą ulotną, co djembe wydziela,

Paruje koncepcja i wiedza z głębiny.

Im dłużej to chłonę, tym mniej onieśmiela

Mnie cała ta wizja, gdy ucieka z gliny

Zebranych doświadczeń calutkie skupisko,

Grzebanych przez wieki pod ziemią czerwoną,

Zachwyca mnie czucie, że z chwilą skończoną

Spamiętam halucyn, spamiętam to wszystko.

Nade mną spoczywa brzuszysko kosmosu,

Leniwco-stwora, co niegdyś ze stosu

Galaktyk był złożon, stężonych w punkciku...
Zachwyt mnie ściska, nie trzeba mi krzyku,
Bo w duszy mam żywy znów Afryki śpiew,

Gdy widzę jak w worze rozrywa się szew,
W worku skał planet i ogonów mroźnych,

Zdobiących ciało tych komet niegroźnych,
Co leją się w próżni w miliony stron nieba,

Ta gwiazd zawiesina, co karmi me zmysły.

Powrotu w korzenie, och, tego mi trzeba,

By kosmos i dżungla z mych myśli nie prysły,

Gdy wrócę do dziennej wędrówki przez Ziemię.

***[9 lutego 2014] Całkiem pozytywne widzenie, niekoniecznie rzeczywistości, ale widzenie, które ostatnimi dniami nasiliło się w stopniu szczególnie dużym, świadomość tego, że w przyrodzie naprawdę nic nie ginie, że to, co było kiedyś, jest wciąż z nami, „że obieg pierwiastków w przyrodzie”, że część przeszłości jest pogrzebana pod warstwą ziemi i po prostu czeka, żeby powrócić do życia pod inną postacią, w końcu fascynacja muzyką amerykańskiego zespołu Cynic, te czynniki skłoniły mnie do opisania takiej oto wizji, która w minionych dniach lutego nie dała mi spokoju, co cieszy mnie niebywale.***